Dublet Grzesika, koniec koszmaru i pierwsza ofiara. Radomiak zepchnął Śląsk w przepaść
Radomiak wygrał 3:1 ze Śląskiem Wrocław i przerwał serię pięciu kolejnych porażek w Ekstraklasie. Bohaterem poniedziałkowego wieczoru został Jan Grzesik, który z pozycji prawego obrońcy zdobył dwie bramki, a John Carver zanotował pierwsze zwycięstwo w roli szkoleniowca Zielonych. Dla rywali to spotkanie miało jeszcze poważniejsze konsekwencje.
3 minuty czytania

Dwie bramki w ciągu stu sekund
Początek meczu w Radomiu był tak szybki, że spóźnieni kibice, którzy dotarli na stadion w okolicach 6. minuty zdążyli przegapić obie bramki. W 4. minucie Christos Donis przyjął podanie od Conrado i huknął z dystansu, nie dając bramkarzowi gości żadnych szans.
Radość trwała jednak około minuty. Śląsk odpowiedział akcją przeprowadzoną przez Piotra Samca-Talara i Grzegorza Tomasiewicza, a wykończył ją po dośrodkowaniu Malalego Dembele Przemysław Banaszak. Po niespełna sześciu minutach było 1:1 i trudno było oprzeć się myśli, że Radomiak znowu odda to, co właśnie zyskał.
Resztę pierwszej połowy Zieloni mieli przewagę, zagrożenie pod bramką Śląska stwarzali Robert Alves i Abdoul Tapsoba, a w doliczonym czasie pierwszej części Donis trafił w bramkarza. Jedyną wyraźną okazję gości zmarnował w 26. minucie Dembele.
Grzesik rozstrzygnął mecz z pozycji obrońcy
To, co nie udało się przed przerwą, przyszło zaraz po niej. W 49. minucie obrońca Śląska Dominik Szala pomylił się w prostym rozegraniu, piłka trafiła pod nogi Jana Grzesika, a ten nie zmarnował prezentu i dał Radomiakowi prowadzenie.
W 71. minucie Grzesik dopisał drugie trafienie. Tym razem akcję napędził Luquinhas, który przedarł się przez obronę gości, a Grzesik oderwał się od krycia i podwyższył na 3:1.
Dublet naszego zawodnika to najlepsza wizytówka tego meczu. Grzesik pojawiał się jednocześnie w roli skrzydłowego i napastnika, a od kilku tygodni jest najbardziej wyróżniającym się piłkarzem drużyny. Przypomnijmy, że po 12. kolejce trafił do najlepszej jedenastki kolejki Ekstraklasy, a poniedziałkowy występ był kolejnym argumentem w dyskusji o tym, czy jego miejsce jest w linii obrony.
W końcówce Radomiak kontrolował przebieg gry, choć Zie Ouattara miał jeszcze kilka niewygodnych momentów we własnym polu karnym. Śląsk po godzinie gry przeprowadził potrójną zmianę, wprowadzając Ieltsina Camoesa, Ennisa Shabaniego i Adama Ciućkę, ale żadnego impulsu to nie dało.
Końcówka bez dramatu, czyli to, czego brakowało
Z perspektywy ostatnich tygodni najważniejsze w tym meczu było coś, czego na boisku nie widać. Radomiak dowiózł korzystny wynik do końcowego gwizdka.
Po meczach z Motorem Lublin, Pogonią Szczecin i Avią Świdnik akurat ta umiejętność wydawała się największym problemem drużyny, a sam Carver mówił przed meczem o konieczności lepszego zarządzania spotkaniem i utrzymywaniu koncentracji przez pełne 95 czy 96 minut. Tym razem słowa i obraz na murawie wreszcie się zgodziły.
Dzień, który wywołał wrocławską lawinę
Dla Śląska poniedziałek był kontynuacją bardzo złej serii. Wrocławianie kilka dni wcześniej odpadli z Pucharu Polski po meczu z pierwszoligową Odrą Opole, a w Radomiu po 13 kolejkach mieli w dorobku zaledwie dwa zwycięstwa.
Konsekwencje przyszły natychmiast. Jeszcze tego samego wieczoru klub poinformował o rozstaniu z Ante Simundžą, który prowadził Śląsk w 68 spotkaniach, notując 27 zwycięstw, 19 remisów i 22 porażki. Słoweniec wprowadził zespół do Ekstraklasy, ale utrzymania bronić będzie już ktoś inny.
W tabeli zmieniła się także hierarchia obu zespołów. Radomiak, który przed tą kolejką zajmował przedostatnie miejsce z jednym punktem mniej od Śląska, dzięki wygranej powiększył dorobek do 11 punktów i zepchnął rywala w głąb strefy spadkowej.
To wciąż pozycja nieodległa od kłopotów, a jedno zwycięstwo nie zmienia obrazu całej jesieni. Zmienia natomiast nastroje, a przy ośmiu punktach po jedenastu kolejkach i serii pięciu porażek z rzędu to w Radomiu towar dużo bardziej deficytowy, niż punkty.



